سندروم داون روایتی نو از معصومیت
سندروم داون روایتی نو از معصومیت ، شمیم این معصومیت در دستان من 
نويسندگان
پيوندهای روزانه

به خاطر این که از صبح تا بعدازظهر سرکار هستم و در این مدت هم شمیم نیمی نزد پرستار و نیمی نزد خواهرش بود خیلی نگران از پوشک گرفتنش بودم. وقتی شیما تعطیل شد به فکرم رسید تابستان شمیم را فقط در منزل نگه دارم تا بتوانم از این خوان نیز با موفقیت بگذریم.

چند روز اول که همه ی زندگیمان را آباد کرد و حتی یک جای مهر هم پاک نماند اما با کمک شیما کم کم عادت کرد که بتواند خودش را کنترل کند و الان شاید دو روز یا حتی سه روز کامل لباسش خشک می ماند.

نکته جالب اینجاست که وقتی بیرون یا خانه اقوام می رویم پوشکش می کنیم و خانه کسانی که توالتشان را می شناسد به محض نیاز به دستشویی حتی به ما هم نمی گوید و خودش می رود سراغ دستشویی به خاطر همین باید دوبرابر حواسمان بهش باشد وگرنه به زودی سراز دستشویی در می آورد.

کلا در کارهایی که انجام می دهد نوعی حس شدید استقلال دارد و این برای من بسیار بسیار خوش آیند است و تا جایی هم که بتوانم سعی می کنم تقویتش کنم.

قبل از شروع به آموزش توالت رفتن در این مورد تحقیق کردم و نتیجه تحقیقاتم به طور خلاصه به شرح زیر بود:

قبل از شروع آموزش از دو نکته مطمئن شوید:

1- کودک توانایی کنترل خود را دارد. یعنی عضلات مربوطه به حدی رشد کرده باشد که قابل کنترل باشد و نشانه آن هم این است که کودک در فواصل طولانی تری خود را خیس می کند و حجم ادرار هم زیاد است.

2- از آنجا که این آموزش نیاز به تنبیه و تشویق دارد مطمئن باشید که کودک معنای تشویق و تنبیه را می فهمد و چون کودکان سندروم داون نیاز به تکرار بیشتری دارند سعی کنید از یک یا دو نوع تشویق و تنبیه و آن هم در حدی که کودک معنای آن را کاملا بفهمد استفاده کنید.

در مدتی هم که کودک تحت آموزش است سعی کنید کمتر از خانه بیرون بروید که مجبور نباشید پوشکش کنید زیرا امر آموزش دچار اختلال خواهد شد. اگر هم مجبور شدید بیرون بروید به محض بازگشت به خانه پوشک را باز کنید.

هر نیم ساعت یا سه ربع یک بار کودک را به دستشویی ببرید و او را تشویق به اجابت مزاج نمایید. برای این کار می توانید از توالتهای کودک هم استفاده کنید به شرطی که محل آن در همان دستشویی باشد تا کودک بفهمد که توالت محل ادرار کردن است نه جای دیگر.

وقتی هم کودک ادرار ندارد خیلی او را در دستشویی معطل نکنید. زمان معمول برای ماندن در دستشویی فقط پنج دقیقه است. اوایل کار ممکن است به محض رفتن از توالت کودک خود را خیس کند. برای این کار اصلا او را توبیخ نکنید و خیلی کوتاه که کودک معنای آن را بفهمد بگویید وای چه بد! جیش فقط دستشویی. وقتی جملات بلند و پیچیده به کار ببرید کودک نمیتواند منظور شما را بفهمد و نتیجه ای از توبیختان نخواهید گرفت. حتی اگر در منزل هم شلوارش را خیس کرد باز هم دعوا نکنید و خیلی آرام از او بخواهید هروقت نیاز دارد به شما اطلاع دهد و طوری که متوجه شود باز هم در جملات کوتاه توضیح دهید که کار اشتباهی کرده است.

هرگاه هم در دستشویی ادرار کرد او را تشویق کنید. یک بوس یا یک آفرین در حد یک معجزه عمل می کند. شمیم که یاد گرفته هرگاه کارش را انجام داد خودش برای خودش دست بزند و با نگاه پیروزمندانه ای سرش را بالا و به من نگاه می کند.

در فاصله نیم ساعت تا سه ربع هم چند بار از او بپرسید آیا نیاز به دستشویی دارد یا خیر و مرتب میان شلوارش را با دست چک کنید تا متوجه شود که منتظر اعلام اطلاع او هستید.

کم کم کودک یاد خواهد گرفت که شما را مطلع کند و هرچه صبوری شما در این زمینه بیشتر باشد نتیجه بهتری خواهید گرفت.

[ ۱۳٩۳/٤/۱٤ ] [ ٦:٤۱ ‎ق.ظ ] [ مامان شمیم ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

سلام وقتی شمیم به دنیا اومد خیلی این طرف و اون طرف سرزدم تا در مورد سندروم داون اطلاعات کسب کنم ولی متاسفانه هیچ کس نبود که اطلاعات جامع و کاملی داشته باشه و باز من بودم و راهی جدید و ناشناخته. این طرف و اون طرف که سرک می کشیدم و چیزای تازه پیدا می کردم دعا می کردم کاش بقیه هم میتونستند این چیزا رو بدونند. اینجا محلی است که می تونم اطلاعاتمو در اختیارتون قرار بدم و خیلی خوشحال می شم شما هم اطلاعات جدیدی که یاد می گیرینو به من بگین.
صفحات دیگر
امکانات وب